از لحاظ تاریخی، انسان ها از مواد مختلفی به عنوان زره برای محافظت از خود در برابر آسیب در شرایط جنگی یا خطرناک استفاده می کردند. اولین زره ها و سپرها از پوست حیوانات ساخته می شدند. با پیشرفت تکنولوژی، فلز برای ساخت زره نیز مورد استفاده قرار گرفت. با این حال، با اختراع سلاح گرم در حدود سال 1500، زره فلزی شروع به بی اثر شدن کرد. فقط دیوارهای سنگی و موانع طبیعی محافظت واقعی از سلاح را فراهم می کردند.
زره نرم
یکی از اولین نمونه های ثبت شده از زره نرم، چین باستان است، جایی که زره از ابریشم ساخته می شد. اولین استفاده ثبت شده از زره نرم در ایالات متحده تا اواخر قرن 19 اتفاق نیفتاد. در آن زمان، ارتش امکان استفاده از جلیقه های نرم ضد گلوله ساخته شده از ابریشم را بررسی کرد. این پروژه حتی پس از ترور رئیس جمهور ویلیام مک کینلی در سال 1901 توجه کنگره ایالات متحده را به خود جلب کرد. در حالی که این زره نرم در برابر گلوله های{5} سرعت پایین (گلوله هایی با سرعت 400 فوت در ثانیه یا کمتر) موثر بود، اما در برابر نسل جدید مهمات اسلحه دستی محافظتی ارائه نکرد.
جلیقه های ضد گلوله
نسل بعدی جلیقه های ضد گلوله، جلیقه ضد گلوله نایلونی بالستیک بود که در طول جنگ جهانی دوم ساخته شد. این نوع زره بدن در درجه اول برای محافظت در برابر ترکش طراحی شده است، اما در برابر اکثر تفنگ ها و تفنگ ها بی اثر است. علاوه بر این، حجیم و دست و پا گیر است. تا اواخر دهه 1960 بود که الیاف جدیدی کشف شد و زره های جداشدنی امروزی را ممکن ساخت. موسسه ملی دادگستری یک برنامه تحقیقاتی را برای توسعه استانداردهای عملکردی راه اندازی کرد که الزامات حفاظت بالستیک را برای زره بدن پلیس تعریف می کرد. این تحقیقات به سرعت منجر به کشف ماده جدیدی شد که می‌توان آن را در پارچه‌ای سبک وزن با مقاومت عالی در برابر ضربه بافته کرد.
